Arquivo da categoría: Minería Galicia

Información xeral sobre a minaría en Galiza, que non teña que ver directamente coa rede ContraMINAcción nin con un conflito concreto.

Video Crónica do IV Encontro de ContraMINAcción

Vídeo resumo do IV Encontro da rede ContraMINAcción, que nesta ocasión contou coa presenza de representantes de colectivos de todo o estado español e de Portugal. As persoas que asistiron en representación de plataformas de toda a Península Ibérica contaron como están a enfrontar nos seus respectivos territorios a ameaza, o impacto directo ou as secuelas da actividade mineira

Como se pode ver, o IV Encontro foi un éxito.

Gracias a Xosé Antón Bocixa polo seu traballo!

Solidariedade global no IV Encontro de ContraMINAcción: “Crimes como o da mineradora Vale em Brumadinho não devem voltar a acontecer”

A foto-ação solidária da ContraMINAcción, membro de Yes to Life No to Mining na Galícia, juntou organizações que se opõem as explorações mineiras em toda a Península Ibérica, em apoio as vítimas da avalanche provocada pelo rompimento de uma barragem de rejeitos tóxicos da mina Corrego do Feijão, em Brumadinho (Minas Gerais, Brasil).

Membros da ContraMINAcción juntos com representantes da Asociación de Afectados por Metales Pesados (Cartagena), Coordinadora No a la Mina de Uranio (Salamanca), La Raya sin Minas (Valencia de Alcántara, Cáceres), No a la Mina en el Valle del Corneja (Ávila), No a la Mina en la Sierra de Ávila (Ávila), No a la Mina en la Sierra de Yemas (Ávila), No en mi Tierra (Zamora), Oro No (Asturias), Plataforma Ciudadana Sierra de Morón (Sevilla), Plataforma Sierra de Gata Viva (Cáceres), Salvemos la Montaña (Cáceres), Salvemos las Villuercas (Cáceres), Unidos em Defesa de Covas do Barroso UDCB (Portugal) y Yes to Life No To Mining/Sí a la Vida No a la Minería YLNM (Global)

Mais de 300 mortos e desaparecidos depois do rompimento da barragem, famílias e habitantes da região

No Brasil, este acidente que aconteceu dia 25 de janeiro de 2019, já é considerado como um crime, a negligência da empresa de mineração Vale sendo responsável pela morte de 165 pessoas e 155 desaparecidos, e destruição completa de casas e terras. A região foi inundada pela lama contaminada por metais pesados, que levou famílias, casas e posses, hortas, e sítios onde vivem centenas de pessoas. Muitas das vítimas trabalhavam na mina.

Segundo documentos confiscados pela polícia brasileira, existiam provas claras do risco de ocorrência deste tipo de acidente, a empresa Vale conhecia estes riscos mas não aplicou as medidas de segurança necessárias.

O aviso das comunidades

As comunidades afectadas pelos projetos mineiros são as autênticas especialistas que devem ser ouvidas, tanto sobre as questões técnicas em relação à mina, como no que diz respeito a defesa da nossa vida e da nossa terra. No Brasil, o Movimento dos Atingidos por Barragens já fez numerosas denúncias e alertas que não foram tomadas em consideração.

Exigimos não apenas que os responsáveis do crime em Brumadinho sejam punidos, mas também exigimos justiça. A empresa de mineração Vale é também responsável pelo um antigo crime semelhante, que aconteceu na Mariana, também no estado das Minas Gerais. Na rutura de Mariana, morreram 19 pessoas e a lama percorreu 600 km até o mar, provocando um desastre ambiental que ainda tem consequências e que ainda não foi reparado.

Exigimos não apenas que todas e cada uma das consequências deste crime sejam tomadas em consideração, mas também que sejam ouvidas as alertas e as exigências das comunidades afectadas pela exploração mineira em todo o mundo. Exigimos a cessação dos projetos mineiros em condições semelhantes, e que nunca sejam realizados projetos mineiros que impliquem riscos desta dimensão.

Na Península Ibérica temos como exemplo o caso da barragem da exploração mineira Río Tinto, em risco iminente de rutura e negação idêntica por parte da empresa responsável e das autoridades incompetentes. A possibilidade de uma rutura deste tipo na nossa geografia foi confirmada pelo acidente de Aznalcóllar em 1998. Na Galícia também temos o caso da mina de San Finx, cujos habitantes também alertam sobre os riscos resultando da situação e da localização em que se encontra a barragem da antiga mina.

A foto-ação foi realizada no âmbito do IV Encontro de ContraMINAcción, que ocorreu dia 16 e 17 de fevereiro em Santiago de Compostela.

Mais informação sobre o crime da mineradora Vale : #Brumadinho

Mais informação sobre o Encontro : #ContraMINA2019

O IV Encontro de ContraMINAcción remata coa proxección do documental “San Finx: a catástrofe de 1960” e unha visita a Touro dos colectivos invitados

Logo da intensa e produtiva xornada do sábado, na que o IV Encontro de ContraMINAcción arrancaba coa exposición das distintas problemáticas dos colectivos invitados, o domingo comezaba coa proxección do documental “San Finx: a catástrofe de 1960”, de Irene Pin Basanta, que recolle as testemuñas da veciñanza e colectivos ambientais do desastre da mina de wolframio de Lousame. Trala rotura das comportas da presa máis grande da explotación no ano 1960, os lodos deixaron baldíos todos os terreos ó seu paso, aínda improdutivos a día de hoxe. Coa reactivación da concesión no ano 2009, nin o proxecto de explotación nin a restauración foron sometidos á preceptiva Avaliación de Impacto Ambiental, mentres que as presas presentan un grave estado de deterioro, con acumulación de millóns de metros cúbicos de lodos mineiros. A actual concesionaria, filial do Grupo Sacyr, non prevé nin o tratamento da drenaxe ácida de mina nin a retirada das presas, pese á potencial afectación á actividade marisqueira e á saúde pública e a contaminación das augas, con metais pesados que superan varias veces os límites máximos permitidos para cadmio, cobre e cinc.

Posteriormente ó visionado do documental, e como remate do encontro, os actos trasladáronse a Touro, onde os membros das plataformas invitadas puideron coñecer de primeira man os impactos da antiga mina e os terreos afectados polo novo proxecto de explotación de cobre a ceo aberto, que a empresa Cobre San Rafael promove da man da multinacional chipriota Atalaya Mining. Na aldea de Arinteiro, en Loxo, as veciñas e veciños máis directamente afectados explicaron as nefastas consecuencias que para eles tería a apertura da mina, con dúas enormes balsas de lodos e entulleiras a menos de 200 metros das súas casas, poñendo en risco directo as súas vidas no caso de que os muros de contención rompesen. Balsas e escombreiras que a mineira pretende instalar sobre prados e montes propiedade dos veciños, e nos que desenvolven os seus labores agrícolas e gandeiros.

Tras contemplar a vista panorámica que o Mirador do Picón ofrece de todo o entorno que rodea a mina, co aeroporto internacional de Lavacolla e o Camiño de Santiago de fondo, o itinerario chegou ó seu fin coa visita ó rego Portapego ó seu paso por Fonte – Díaz, cuxa cor totalmente alaranxada deixou abraiados ós visitantes, máis aínda cando souberon que Cobre San Rafael non contempla a súa restauración coa excusa de que, debido á hiperacidez das augas, existen bacterias extremófilas de gran interés para o estudio da vida extraterrestre.

As sensacións que deixan estas xornadas sobre os impactos da minaría na Península Ibérica son moi positivas e, sen dúbida, axudarán a tender lazos e crear e reforzar alianzas de colaboración e solidariedade entre as organizacións e plataformas sociais que tratan de facerlle fronte ó boom da minaría. A unión social é fundamental para porlle freo á epidemia extrativista que se extende de xeito cada vez máis global.

Dende ContraMINAcción agardamos contar con vós para darlle a máxima difusión posible a este comunicado. De todos e de todas é a terra que está ameazada. Moitas grazas.

Colectivos de Galiza, España e Portugal colaboran no IV Encontro de Contraminacción para enfrontar a minaría

A Rede contra a Minaría Destrutiva na Galiza ContraMINAcción desenvolveu durante a xornada deste sábado, 16 de febreiro, a parte principal da programación do seu IV Encontro. Nesta ocasión, como xa temos informado, acudiron representantes de organizacións e plataformas de toda a Península Ibérica que están a enfrontar nos seus respectivos territorios a ameaza, o impacto directo ou as secuelas da actividade mineira. Precisamente, esta pluralidade de voces serviu para tirar varios denominadores comúns que se están a dar nesta loita.

En primeiro lugar, estamos a vivir a nivel global un auténtico boom da minaría, coa multiplicación exponencial de solicitudes de prospección e extracción. Só en España, hai unhas 3.600 explotacións mineiras en activo, das cales 360 están na Galiza. O incremento imparable do consumo a nivel mundial está levando a maiores demandas de recursos mineiros e ao esgotamento dos xacementos tradicionais. De feito, as empresas mineiras explotan xacementos cada vez máis dispersos e que precisan de métodos de extracción moito máis agresivos pola súa dificultade de obtención. E ás veces nin eso: fanse con concesións só para especular con elas e facer negocio revendéndoas tras obter plusvalías ou demandando a gobernos para obter compensacións económicas millonarias.

Diante desta ameaza global que acapara grandes áreas territoriais onde a minaría entra en colisión con outras actividades económicas esenciais, como as agrogandeiras, ou coa propia vida e saúde das persoas, chegamos á conclusión de que a clase política está a suspender na súa función de defender os intereses xerais da cidadanía. Diversas testemuñas explicaron que, con independencia do partido político que goberne, sexa de esquerdas ou de dereitas, os gobernos e as administracións de calquera rango case sempre se poñen da banda dos intereses das empresas mineiras.

Así as cousas, son os colectivos e plataformas sociais quen están a defender en solitario os intereses das comunidades ameazadas ou afectadas pola minaría. E fano loitando tamén contra as propias administracións, que entorpecen o seu labor con todo tipo de atrancos burocráticos, ocultan información, modifican as normativas e leis para favorecer os intereses mineiros e, decotío, miran cara a outro lado cando estas vulneran a legalidade.

De aí a importancia deste IV Encontro de ContraMINAcción, pois agardamos que esta primeira toma de contacto entre colectivos contra a minaría de Galiza, España e Portugal poida servir para establecer lazos de colaboración que mellore a nosa capacidade para plantarlle cara a unha actividade industrial absolutamente insostible, que arrasa os territorios que explota deixándoos inservibles para calquera outra actividade e que, invariablemente, nunca se fai responsable do dano causado nin restaura a destrución que deixa ao seu paso.

Os colectivos invitados ao IV Encontro son:

Asociación de afectados por metales pesados (Cartagena), Coordinadora No a la Mina de Uranio (Salamanca), La Raya sin Minas (Valencia de Alcántara, Cáceres), No a la Mina en el Valle del Corneja (Ávila), No a la Mina en la Sierra de Ávila (Ávila), No a la Mina en la Sierra de Yemas (Ávila), No en mi Tierra (Zamora), Oro No (Asturias), Plataforma Ciudadana Sierra de Morón (Sevilla), Plataforma Sierra de Gata Viva (Cáceres), Salvemos la Montaña (Cáceres), Salvemos las Villuercas (Cáceres) e Unidos em Defesa de Covas do Barroso UDCB (Portugal).

O IV Encontro de ContraMINAcción convocará na Galiza movementos contra a minaría destrutiva de toda a Península Ibérica

Celebrarase os días 16 e 17 de febreiro en Santiago de Compostela e participarán 14 asociacións e plataformas de España e Portugal que traballan contra os impactos sociais, económicos e ambientais da actividade mineira

A Rede contra a Minaría Destrutiva na Galiza ContraMINAcción1 está a organizar o seu IV Encontro, que se celebrará en Santiago de Compostela os días 16 e 17 de febreiro. Nesta cuarta edición, baixo o título “Impactos da minaría na Península Ibérica”, o evento transcende as fronteiras de Galiza ao invitar 14 organizacións e plataformas que se opoñen á actividade mineira en España e Portugal polas consecuencias negativas que esta ten no seu entorno2.

O IV Encontro de ContraMINAcción deseñou un programa de actividades abertas de acceso libre para toda persoa que queira participar. Así, durante a mañá do sábado 16 de febreiro, desenvolveranse tres mesas redondas no Museo do Pobo Galego: “Un regueiro de desastres contaminantes”, “Novo boom: a febre polo ouro e outras febres” e “Daquela que? Hai alternativas”. O domingo 17 de febreiro, asistiremos á estrea do documental “San Finx: a catástrofe de 1960”, dirixido por Irene Pin Basanta, que se proxectará na Casa do Matadoiro (praza do Matadoiro) a partir das 10:00 horas, tamén en Compostela.

Tecendo redes a nivel internacional contra a minaría

Un dos obxectivos principais deste evento será visibilizar as dimensións do boom mineiro na Península Ibérica e continuar a tecer redes entre os colectivos que se enfrontan á minaría insostible, destrutiva e produtora de refugallos dentro e fóra de Galiza. A causa do esgotamento progresivo dos recursos minerais do planeta e do crecemento exponencial do seu consumo, as prácticas mineiras están a ser cada vez máis agresivas co medio ambiente e os hábitats e sociedades afectadas. Isto está a implicar un aumento da sinistralidade, como demostran numerosos accidentes acontecidos nas últimas semanas como a rotura da balsa de lodos en Brumadinho, no Brasil; ou, en España, o derrubamento acontecido na mina Cobre Las Cruces, en Sevilla, que obrigou ao seu peche; ou o desbordamento das balsas residuais de Touro; feitos todos que se analizarán no encontro xunto coas invitadas e invitados. Trátase dunha problemática global que se está a agudizar cada vez máis e que, co ánimo de enfrontala con máis forza, xa propiciou, en anteriores encontros, a alianza dos colectivos que formamos parte de ContraMINAcción na Galiza con organizacións internacionais como Yes to Life No to Mining (YLNM). Agora, a través do IV Encontro agardamos poder reforzar esa rede a nivel peninsular.

Podedes seguir as nosas publicacións e debates en redes sociais a través do cancelo #ContraMINA2019

 

Notas:

1ContraMINAcción somos unha plataforma galega que desenvolve actividades contra a minaría destrutiva na que estamos integradas 24 organizacións e colectivos da Galiza (http://www.contraminaccion.org/colectivos-que-formamos-a-rede/)

2Asociación de afectados por metales pesados (Cartagena), Coordinadora No a la Mina de Uranio (Salamanca), La Raya sin Minas (Valencia de Alcántara, Cáceres), No a la Mina en el Valle del Corneja (Ávila), No a la Mina en la Sierra de Ávila (Ávila), No a la Mina en la Sierra de Yemas (Ávila), No en mi Tierra (Zamora), Oro No (Asturias), Plataforma Ciudadana Sierra de Morón (Sevilla), Plataforma Sierra de Gata Viva (Cáceres), Salvemos la Montaña (Cáceres), Salvemos las Villuercas (Cáceres) e Unidos em Defesa de Covas do Barroso UDCB (Portugal).

Con preocupación, Touro mira a Brumadinho

E chama a atención sobre o grave risco que supoñen as balsas mineiras de Touro 

As balsas mineiras que Cobre San Rafael proxecta para a mina de cobre a ceo aberto de Touro e O Pino supoñerían unha grave ameaza para a vida dos veciños, ao non contemplar os riscos de inundación e terremoto ou o mantemento tras o peche da mina.

A poboación de Touro e O Pino mira estes días con consternación e temor a traxedia vivida en Brasil a consecuencia da ruptura dunha balsa de residuos mineiros, que deixa tras de si, a día de hoxe, 58 mortos, 305 desaparecidos e 24.000 veciños evacuados polo risco de inminente rotura dunha segunda presa. As comparacións, nestes meses de incertidume ante a decisión da Xunta de Galicia sobre o Proxecto Touro, son inevitables, máis se cabe tras coñecer o recente informe da Sociedade Galega de Historia Natural, que alerta de que Cobre San Rafael, a empresa promotora, non levou a cabo un estudo para avaliar a seguridade das presas de estériles do proxecto en base aos novos cálculos ou modelos de seguridade e, por tanto, non valora os custos humanos, sanitarios, económicos e ecolóxicos do peor accidente posible, que sería a rotura das balsas mineiras, con vertedura ata o sistema fluvial Ulla – Deza, igual que ocorreu o pasado venres no estado de Minas Gerais. De ocorrer unha eventualidade similar na mina de Touro, un río de lodos con residuos minerais contaminantes chegaría ata a ría de Arousa, deixando ao seu paso devastación en toda a conca do río Ulla, convertido nun inmenso mar de barro tóxico.

Convén lembrar que o Proxecto Touro recolle que “se espera que os procedementos de monitoreo e evacuación, así como a capacitación do persoal, permitirían protexer tanto ás poboacións como ao persoal da planta en caso de falla dos muros. Por outra banda, non se espera unha falla rápida nos muros, senón máis ben que calquera falla entregue avisos que permitan a reacción do persoal”. Seguramente o proxecto da mina de ferro de Brumadinho tamén recollía unha apelación á esperanza similar e, con todo, as sirenas non soaron nin funcionaron os demais sistemas de aviso para evacuar.

No caso do proxecto mineiro de cobre a ceo aberto de Touro, que Cobre San Rafael presentou ante a Xunta de Galicia, a presa proposta está situada a menos de 200 metros augas arriba da aldea de Arinteiro, que inclúe 5 granxas e unha poboación permanente de 20 fogares. Dado que habería entre 10 e 100 vidas humanas en risco en caso dunha falla da presa, a categoría de risco é “moi alto”, segundo a Canadian Dam Association (2013). De acordo coa Federal Emergency Management Agency (FEMA, 2005, 2013), a presa de estériles de planta debe deseñarse para soportar a Inundación máxima probable (IMP) e o Terremoto Máximo Crible (TMC). Segundo a Canadian Dam Association (2013), a presa de estériles de planta debe deseñarse para soportar unha inundación de 10.000 anos e un terremoto de 10.000 anos utilizando o enfoque informado por risco. Con todo, estas cuestións non se tiveron en conta no Proxecto Touro. Da consulta dos documentos presentados pola promotora, compróbase que o período de retorno máis longo que se considerou foi de 500 anos. Tampouco se contempla un plan para a xestión a longo prazo ou perpetua do sitio da mina despois do peche. Édicir, unha vez que a actividade mineira cese ou a explotación sexa abandonada, como xa ocorreu coa anterior explotación, non se levara a cabo ningún tipo de mantemento que poida evitar a falla das balsas mineiras ou a drenaxe aceda. A presa seguiría sendo unha ameaza constante para a vida dos veciños de Arinteiro, pois Cobre San Rafael, participada pola multinacional Atalaya Mining, non contempla riscos como a falla da balsa durante inundacións e terremotos ou a falta de mantemento despois do peche da mina.

A plataforma veciñal Mina Touro – O Pino NON non quere que haxa que lamentar no futuro nin unha soa vítima mortal, nin unha soa casa sepultada pola riada de contaminación, motivo polo que insiste na necesidade de que a Administración aplique o principio de precaución, que esixe que en caso de ameaza para o medio ambiente ou a saúde, e nunha situación de incertidume científica, se tomen medidas apropiadas para previr o dano. A Administración debe anticiparse e actuar xa para evitar que un suceso deste calibre poida chegar a ocorrer, e non para formar un gabinete de crise cando a catástrofe sexa un feito.

Os veciños de Touro e O Pino non deben resignarse a vivir nun estado de alarma constante por medo á rotura dos diques de contención das balsas. Non deben ser protagonistas da crónica dunha traxedia anunciada, nin vítimas dun crime ambiental contra a vida humana.

 

A importancia das mobilizacións para defender o propio

Lentes Diverxentes está a difundir novos testimonios e reflexións sobre a manifestación do 10 de xuño de 2018 en contra do proxecto mineiro de Touro-O Pino, sobre a importancia das movilizacións para defender o propio.

ContraMINAcción estivo alí, facendo parte da maioría iluminada.

 

Atalaya Mining, sen rumbo e á deriva

A multinacional chipriota cae en picado ao perder todo o ganado desde xaneiro

A multinacional con sede en Chipre, Atalaya Mining, tenta camuflar a realidade publicitando crecentes expectativas de producion de cobre na mina de Riotinto (Huelva), imposibles de acometer. E para iso utiliza un reciente informe financeiro que fixo público a traves da sua paxina web.

Pero as cousas non lle marchan ben ámineira, e os seus investidores estan a darse conta.

No ultimo mes as accions de a empresa caeron en picado, ata un 35%, o que indica que perdeu todo o ganado desde xaneiro. Mentres o prezo do cobre e as accions de outras mineiras mantenense mais ou menos estables, Atalaya Mining parece perder o rumbo.

Moitos poden ser os factores que levaron a mineira a este desastre. En setembro, unha sentenza do Tribunal Superior de Xustiza de Andalucia (TSXA) anulaba a autorizacion ambiental da mina de Riotinto (Huelva), estimando a demanda de Ecoloxistas en Acción, que demostrou a vulneracion das obrigacions de informacion e os dereitos de participacion cidada previstos legalmente.

Atalaya Mining, e os seus accionistas, saben que esa sentenza fará caer como fichas de dominó as demais autorizacións desa mina andaluza. De feito, o TSXA xa deixou visto para unha nova sentenza o proceso xudicial que moi probablemente culminará coa nulidade e paralizacion da autorizacion que permitiu o reinicio desa explotacion en 2015, ata que cumpran con todas as suas obrigacions ambientais e de seguridade mineira.

Atalaya tamen sabe, e os seus accionistas tamen, que resulta imposible a ampliacion de explotacion e producion que pretenden en Huelva, sen abordar un macromillonario investimento que modifique radicalmente o sistema de xestion dos seus residuos. Neste momento as balsas de lodos de Riotinto estan ao bordo da saturacion e a tempada de choivas -que xa empezou en Andalucia- poneraas novamente en serio risco de rotura. A solucion de recrecemento de muros nas balsas que pretende Atalaya Mining -tal como fixo Boliden na mina de Aznalcóllar fai duas decadas- éinviable ambientalmente e conducirá inexorablemente a un novo desastre mineiro.

Outra sentenza, a do caso Astor, complica ainda mais a situacion da empresa, ao confirmarse a resolucion de marzo de 2017 pola que Atalaya Mining debe devolver a Astor Management calquera exceso de efectivo xerado, ainda que non de inmediato. Desde que se coneceu esta sentenza, a pesar de un pequeno aumento no prezo do cobre, as accións de Atalaya caeron. Astor pretende recorrer a sentenza para reclamar 15,9 millóns ámultinacional chipriota.

Tampouco parece tranquilizar a os investidores a noticia da procura de comprador para Atalaya Mining, a traves do banco canadense de investimentos Bank of Montreal, sobre a que a empresa manifestou estar a avaliar as opcións estratexicas da compañía.

Respecto ao Proxecto Touro, a situación tampouco mellora para a empresa, aínda que no seu informe financeiro pretenda dar a entender que a aprobación do proxecto esta ao caer, ao haber rematado a fase de información pública do procedemento.

Pero a realidade éque o recente informe de ICOMOS, no que alerta do grave risco que a mina supoñería para o Camiño de Santiago, podendo chegar a ser excluído da Lista de Bens Patrimonio de a Humanidade da UNESCO, non parece presaxiar un futuro moi halagüeño para a mineira en Galicia.

Podes descargar aquí o informe completo de ICOMOS España.

Con todo, e a xulgar polo anuncio de expansión de Atalaya en Riotinto, todo parece indicar que, no hipotetico caso de que a Xunta de Galicia dese luz verde ao proxecto de Touro e O Pino, a intención da empresa de explorar a superficie de 122 quilómetros cadrados (que logo pasaron a ser 153) de todas as concesións de exploración que rodean a mina de Touro, como afirmaba o Conselleiro Delegado, Alberto Lavandeira, poida levar a cabo, polo que sí se trataría dun proxecto fragmentado, o que vén dar a razón a quen advirteu desde un principio das intencións da mineira de explotar moito máis do proxectado inicialmente.

La situación actual de Atalaya Mining, sen rumbo e á deriva, non ofrece ningunha garantía, pero maior inseguridade deben ter quen teñen a responsabilidade de aprobar ou denegar este proxecto, xa que unha empresa con tal inestabilidade difícilmente ofrece garantías e moito menos no caso de ter que facer fronte a posibles indemnizacións por accidentes ou destrucións patrimoniais, de valor incalculable, como asegura ICOMOS no seu informe ás portas do próximo ano Xacobeo 2021, ou como recentemente coñecemos tamén de situacións que se poden reproducir igual que en Monte Neme, en “búsqueda e captura” para cobrar as sancións impostas por abandono de zonas mineiras contaminadas, ou ¿queremos que suceda o mesmo en Touro, queremos que siga sucedendo en Huelva? ¿Estamos os cidadáns e cidadás dispostas a seguir pagando as sancións que estas empresas cometen e non asumen?

 

A minería irresponsable do Monte Neme continúa a dar problemas

Augas de Galicia propón sancionar a Leitosa, S.A.U por vertidos non autorizados ao dominio público hidráulico

A empresa, xa disolta no seu día por un xuíz, non se dá por notificada e Augas de Galicia emprázaa por un edito público a través do DOG e do BOE

O DOG de hoxe publica a proposta de resolución ditada no expediente sancionador en materia de verteduras de augas residuais coa clave DH.D15.62226.

Con data do 24 de setembro de 2018 ditouse proposta de resolución no expediente sancionador seguido por Augas de Galicia e iniciado o 14 de maio deste ano, contra Leitosa, S.A.U. (termos municipais de Carballo e Malpica de Bergantiños) pola comisión dunha infracción de carácter leve en materia de verteduras de augas residuais, tipificada no artigo 85.e) da Lei 9/2010, do 4 de novembro, de augas de Galicia.

Leitosa, S.A.U. estaría a ser sancionada polos vertidos que puideran alterar a calidade da auga ou as condicións ambientais ou hidráulicas do medio receptor, efectuados sen contar coa autorización de vertido correspondente.

Intentada a notificación da dita proposta de resolución por correo certificado con aviso de recepción no domicilio que obraba no expediente administrativo, esta resolutou ser infrutuosa, polo que Augas de Galicia notifica a través dun anuncio no DOG e no BOE, por un prazo de quince (15) días, contado a partir do día seguinte ao desta publicación no Boletín Oficial del Estado, para os efectos de que Leitosa compareza ante Augas de Galicia.

Sen embargo, todo parece indicar que Augas de Galicia está a comunicarse con unha empresa que non existe, porque xa fora disolta no seu día por un xuiz que ordeara a disolución de Leitosa, a empresa que recibira 600.000 euros en axudas públicas e que tras declararse a súa insolvencia, non houbera bens para cubrir as débedas cos acreedores.

O xuíz xa ditaminara no seu momento a disolución da concesionaria do Monte Neme. A empresa vencellada á familia Cotino do Partido Popular de Valencia (coñecido pola famosa trama Gúrtel), non tiña bens para afrontar as débedas contraídas cos acreedores.

A data da resolución xudicial do Xulgado do Mercantil de Valencia foi do día 9/07/2015. O auto concluía o concurso por inexistencia de bens, extinguía a sociedade e cerraba a súa folla de inscrición no Rexistro Mercantil.

No ano 2014, unha balsa mineira do Monte Neme fendía e provocaba o vertido de 24.000 metros cúbicos de auga e lodos mineiros. Aqueles danos foran valorados preto de 1,5 millóns, e dos que ao parecer non se recuperou nada, nen se vai a recuperar ao disolverse xa a empresa concesionaria.

O que debe facer a Xunta de Galicia é asumir a execución subsidiaria da restauración mineira do Monte Neme e deixar de perseguir panaceas e empresas que xa non existen. Agora tócalle á Xunta asumir a súas responsabilidades dunha vez por todas.

https://galicia.economiadigital.es/directivos-y-empresas/el-juez-ordena-disolver-leitosa-la-minera-del-monte-neme-que-recibio-600-000-euros-en-ayudas_366598_102.html#

http://www.infocif.es/empresa/leitosa-sa

 

Fonte: https://valfluvialdolouridocorcoesto.com

A mina de Touro é inviable

Santiago de Compostela, 13 de Novembro 2018

As plataformas Mina Touro – O Pino NON e Pola Defensa da Ría de Arousa reiteran a inviabilidade do proxecto mineiro e denuncian o desleixo da Administración na súa obriga de protexer os elementos patrimoniais gravemente afectados pola explotación de cobre a ceo aberto.

Logo de coñecer o informe no que ICOMOS, órgano asesor da UNESCO en materia de conservación do patrimonio, alerta das graves consecuencias que a reapertura da mina de Touro e O Pino tería para o Camiño de Santiago, así como para outros elementos do patrimonio histórico e cultural dos concellos afectados, as organizacións que se opoñen ó proxecto vense na obriga de facer público novamente o seu descontento e a súa preocupación polas irreversibles consecuencias que o proxecto conlevaría de ser aprobado pola Xunta de Galicia.

Como o organismo asesor recolle no seu informe, o Estado signatario da Convención do Patrimonio Mundial, pola que se inclúe un ben na Lista de Patrimonio Mundial da UNESCO, asume voluntariamente o compromiso de protexelo, conservalo, revalorizalo e non adoptar deliberadamente medidas que o poidan danar, directa ou indirectamente. Asimesmo, tamén se adquire o deber de informar ó órgano da ONU cando existan factores que poidan afectar á conservación do valor excepcional dun ben inscrito na Lista de Patrimonio Mundial, como é o caso do Camiño Francés. No que lle compete á Xunta de Galicia, a Lei de Patrimonio Cultural de Galicia tamén é clara ó establecer un réxime específico de protección dos Camiños de Santiago, e indicando que as obras e actividades no ámbito delimitado destes deben ser compatibles coa conservación e coa protección dos seus valores propios e, como criterio xeral, deben manter as características principais do territorio que conforman, o que supón o mantemento preferente dos núcleos tradicionais e das actividades agropecuarias e forestais. Sen ir máis lonxe, a Guía de Boas Prácticas Para As Actuacións Nos Camiños da Xunta de Galicia recolle que “con carácter xeral, non se permitirán novas canteiras a ceo aberto nin vertedoiros no territorio histórico nin no seu caso na zona de amortecemento”.

Ademáis de usurpar o valor eminentemente agrícola e gandeiro das terras de Touro e O Pino, a explotación mineira tamén suporía unha grave pérda económica pola grave afección ó Camiño Francés, especialmente no concello do Pino, onde o impacto da ruta xacobea na economía local é cada vez maior, tanto nos ingresos que supón o aumento anual de peregrinos que siguen esta vía como polo incremento de afiliacións á Seguridade Social, vinculado directa ou indirectamente ó boom de peregrinacións a Santiago.

Polo tanto, ICOMOS vén de unirse á loita contra a mina e a deixar moi claro que este proxecto non é posible, non é compatible e non é sustentable cos nosos medios de vida nin co noso patrimonio. E faino lembrándolle ás administracións competentes que a destrucción dos bens culturais e do seu entorno considérase expolio e está prohibido pola Constitución e pola normativa sobre patrimonio histórico, estatal e autonómica, que a desenrolan.

Esta mañá a Libraria Couceiro de Santiago de Compostela acollía a rolda de prensa convocada polas plataformas Mina Touro – O Pino NON e Pola Defensa da Ría de Arousa.